Hiperinsulinemia i insulinooporność

Insulina jest hormonem produkowanym przez komórki beta wysp trzustkowych i umożliwia prawidłową przemianę głównie węglowodanów (ale także białek i tłuszczów). U osób z cukrzycą występuje defekt wydzielania i/lub działania insuliny, co powoduje m in podwyższenie poziomu glukozy (we krwi i wtórnie powikłania wielonarządowe). Podwyższone stężenia insuliny skutkują tyciem. Otyłość i związany z nią nadmiar trzewnej tkanki tłuszczowej prowadzą do insulinooporności i w jej następstwie do hiperinsulinemii, a wydzielanie w zwiększonej ilości insuliny działającej anabolicznie sprzyja dalszemu przybieraniu na wadze.

Insulinooporność (jest to zaburzona odpowiedź komórek docelowych na działanie insuliny). Geny predysponują do IR, ale to głównie czynniki środowiskowe powodują zmniejszenie tkankowego zużycia glukozy ( i lipidów (powodując podwyższone wartości we krwi, tzw gluko i lipo toksyczność).

Hiperinsulinemia (to stan charakteryzujący się podwyższonym poziomem insuliny we krwi i jest następstwem insulinooporności). Nadmiar insuliny w osoczu krwi wywołuje stan hipoglikemii. Występuje on, kiedy trzustka jest stymulowana do nadmiernego wydzielania insuliny, a tkanki są oporne na jej działanie. Hiperinsulinemia obserwowana jest w stanach przedcukrzycowych, które poprzedzają cukrzycę typu 2. W ciężkich postaciach może to prowadzić do tzw wstrząsu insulinowego, który przejawia się utratą przytomności i napadami drgawkowymi (w wyniku niedoboru glukozy w mózgu).

Więcej informacji znajdą Państwo w ulotce poniżej.